در ۳۵ سالگی متوجه شدم که آینده چیزی نیست که انسان به ارث ببرد؛

 
 بلکه چیزی است که خود می‌ سازد.
 
در۴۰سالگی آموختم که رمزخوشبخت زیستن، در آن نیست که کاری راکه دوست
 
 داریم انجام دهیم؛بلکه دراین است که کاری راکه انجام می‌ دهیم دوست داشته باشیم.
 
در ۴۵سالگی یادگرفتم که ۱۰درصد اززندگی چیزهایی است که برای انسان اتفاق
 
 می ‌افتدو ۹۰ درصد آن است که چگونه نسبت به آن واکنش نشان می ‌دهند .
 
در ۵۰ سالگی پی بردم که کتاب بهترین دوست انسان وپیروی کورکورانه
 
 بد ترین دشمن وی است.
 
در۵۵سالگی پی بردم که تصمیمات کوچک رابایدبامغز گرفت وتصمیمات بزرگ رابا قلب .
 
در۶۰ سالگی متوجه شدم که بدون عشق می ‌توان ایثارکرداما بدون ایثار
 
هرگزنمی توان عشق ورزید.
 
در۶۵سالگی آموختم که انسان برای لذت بردن ازعمری دراز،باید بعدازخوردن
 
 آنچه لازم است، آنچه را نیز که میل دارد بخورد.
 
در ۷۰ سالگی یاد گرفتم که زندگی مساله در اختیار داشتن کارت‌های خوب نیست؛
 
 بلکه خوب بازی کردن با کارت ‌ های بد است.
 
در ۷۵ سالگی دانستم که انسان تا وقتی فکر می‌ کند نارس است،
 
به رشد وکمال خود ادامه می ‌ دهد و به محض آنکه گمان کرد رسیده شده است،
 
دچار افت می شود.
 
در۸۰سالگی پی بردم که دوست داشتن ومورد محبت قرارگرفتن بزرگترین لذت دنیااست.
 

(در ۸۵ سالگی دریافتم که همانا زندگی زیباست)